Od dłuższego czasu interesuję się tłumaczeniem gier na konsolę DS. Pracuję teraz nad kilkoma projektami. Jednym z nich jest właśnie Love Plus. Udało mi się rozłożyć rom z grą (nieoficjalne angielskie tłumaczenie) na czynniki pierwsze. Wydobyłem pliki tekstowe, które po wielu zabiegach udało mi się zapisać w formacie txt. Polską czcionkę mogę także łatwo zrobić. Jedynym problemem będzie tłumaczenie z angielskiego na polski. Angielski znam bardzo dobrze, ale sam nie dam rady wszystkiego przetłumaczyć (z resztą pracuję także nad innymi projektami). Dlatego też chciałbym oznajmić, że poszukuję tłumaczy, którzy pomogą mi w spolszczeniu tej świetnej gry…

Zgłoszenia i pytania można przesyłać na adres: loveplus@visual-novels.pl

Na wstępie, jestem zobowiązany rozwiać kilka nieścisłości. Niejedna osoba czytając zastanawia się pewnie, czemu akurat my – osoby, zajmujące się głównie japońskimi visual novels, już któryś raz z rzędu dyskutujemy o takim tytule jak „1812: Serce Zimy”? Mogę was zapewnić, że Serce Zimy ma z nimi o wiele więcej wspólnego, niż mogłoby się z początku wydawać. Fakt, że jest to nasza rodzima produkcja w żaden sposób temu nie umniejszają, a jedynie jeszcze bardziej zachęcają do bliższego zapoznania się z grą. Nie traktujcie tego jak recenzji, ocenę wystawiłem dla świętego spokoju.

Trzeba przyznać, że od niedawna staliśmy się świadkami niewielkiego, acz stopniowego wzrostu zainteresowania fikcją interaktywną wśród polskich graczy. Mimo sprzyjających warunków kulturowych i stale rosnącego grona fanów nikogo nie zdziwiłby jednak fakt, że szanse na pojawienie się konkretnej polskiej visual novel w kraju wciąż pozostają znikome. Jak się okazuje, nie chodzi tu o stylistykę anime ani różnice kulturowe (wnikliwa obserwacja naszego środowiska dobitnie to wykazały), ale typowy brak wiedzy ze strony twórców przemieszany z obawami, brakiem innowacji i wystarczająco opłacalnego (czyt. przynoszącego dochody) rynku zbytu. Nie odstrasza to jednak różnego rodzaju amatorów dalekowschodniej rozrywki, jak i zdolnych, młodych twórców chcących przecierać nowe szlaki na polskim rynku gier komputerowych. „1812: Serce Zimy” można zaliczyć jako jeden z tych odważnych pomysłów – innowacyjny i nęcący fanów fantastyki, niczym dobra przynęta polskiego gamebiznesu.

Otogirisō stał się protoplastą współczesnych visual novels.

Moją uwagę przykuło określenie, jakim twórcy obdarzyli Serce Zimy – „Interaktywny audiobook”, inaczej audiogra. Stanowiłoby to dość dobrą, jak na europejskie realia próbę uściślenia gatunku… Gdyby nie fakt, że coś podobnego istnieje od stosunkowo dawna w Japonii pod wdzięczną nazwą „sound novel”. Warto więc sprostować, że nasi rodacy nie wymyślili nic odkrywczego, a zaczęli podążać tą samą ścieżką, co pierwsi twórcy japońskich „powieści graficznych”. Sound novels opierały się bardziej na dźwięku – muzyce, odgłosach i dialogach, niż oprawie graficznej i to one przede wszystkim pomagały czytelnikom w budowaniu nastroju podczas lektury. Sound novels były oryginalnym pomysłem japońskiej wytwórni Chunsoft, wprowadzonym w 1992 roku wraz z ich pierwszym tytułem – Otogirisō (jap. „Dziurawiec”). Inne wytwórnie z czasem zaczęły kopiować i modyfikować pomysł Chunsoft’u, co doprowadziło do rozwoju visual novels, jakie znamy dziś.

Nie śpieszyło mi się specjalnie, gdy przechodziłem kolejne fragmenty Serca Zimy. Co zdolniejsi gracze zapewne będą ją w stanie ukończyć stosunkowo szybko; Mnie zajęło to cztery godziny. Nie ukrywam, że gdyby nie dialogi których słuchamy, gra na pewno okazałaby się o wiele krótsza, ale nie o to przecież chodzi – mamy tu bowiem do czynienia z audiobookiem. Jeśli ktoś nie potrafi docenić uroku płynącego ze słuchania dialogów, najwyraźniej otrzymał w swoje ręce nieodpowiedni produkt i gry tego typu nie są przeznaczone dla niego.
Muszę przyznać, że przygody Korwina Giedyminowicza przypadły mi do gustu. Być może winne temu były obrazy minionej polskości, które tak zręcznie podsunęli nam państwo Reputakowscy. Nie wiem, czy inni odczuwali to samo, co ja – w końcu każdy ma inne gusta. Mnie te obrazy zachwyciły i choć dzieje opisane w grze są już przeszłością, niejedno serce pozostaje im tęskne. Najbardziej spodobał mi się początek, który intensywnie przywodził na myśl Pana Tadeusza, aż łezka w oku się zakręciła. Niestety, pod całą tą malowniczą, baśniowo-magiczną otoczką kryje się historia prosta niczym budowa cepa. Nie znajdziemy tu nic odkrywczego – żadnych zaskakujących zwrotów akcji, czy też zdarzeń wykraczających ponad ramy większości przeciętnych powieści przygodowych. Jeśli kogoś jednak fascynuje okres rozbiorów naszej ojczyzny a twórczość w klimatach Piekary czy Komudy nie jest mu obca, powinien czuć się szczęśliwy. Historii słucha się, czy też czyta nad wyraz przyjemnie i bez zbędnych dłużyzn, zagadki są natomiast całkiem ciekawe, choć żadna z nich raczej nie wprawi czytelnika w osłupienie. Niestety, gdy wszystko zdaje się rozkręcać w najlepsze, historia urywa się gwałtownie, co równie niespodziewanie a my jesteśmy traktowani zapewnieniem o kontynuacji przygód w następnej części gry. Teoretycznie, powinno to działać jak haczyk na gracza, ale mnie jedynie zniechęciło. Być może wynikło to z faktu, że na koniec serwowanych nam jest więcej pytań, niż odpowiedzi. Serce Zimy jest grą krótką. Być może stanowczo za krótką jak na pewne standardy. Aczkolwiek, gdy weźmiemy pod uwagę jej formę i wykonanie zrozumiemy, że nie można mieć wszystkiego.

Mapa świata. Jak widać, przyjdzie nam odwiedzić wiele miejsc i przeżyć wiele przygód.

Sama gra prezentuje się nad wyraz przyzwoicie. Interfejs jest prosty i intuicyjny w obsłudze, przy czym cieszy oko. Antyfanów polowania na piksele mogę pocieszyć – problemów z rozczytaniem tekstu czy rozpoznaniem jakichkolwiek elementów graficznych nie miałem. Jest możliwość ponownego odtworzenia ostatniej wypowiedzi, zabrakło natomiast kilku przydatniejszych funkcji, jak dziennik gry oraz tzw. opcji rollbacku (możliwości powrotu do poprzednich linii dialogowych). Miałem parę sytuacji w których sam chciałem powrócić do wcześniejszych partii tekstu, niestety gra takowej możliwości po prostu nie udostępnia. Jest to o tyle irytujące, bo przecież nawet zwykłą książkę możemy przekartkować kiedy i jak tylko chcemy. Menu opcji jest bardzo ubogie i oferuje nam jedynie podstawowe funkcje, takie jak głośność… i na tym koniec. Nie mamy żadnej możliwości ingerowania w prędkość odtwarzanych wypowiedzi – tempo jest jedno i trzeba się do niego dostosować. Gra na szczęście udostępnia nam aż trzy (!) profile, pozwalające na zapisanie stanu gry, umożliwiając współdzielenie kopii z innymi bez obaw.
Gra zachwyca udźwiękowieniem. Jest to zdecydowanie jej najmocniejszy punkt. Jak na warunki i budżet tej produkcji, twórcom należą się za to największe pochwały. Zarówno odgłosy tła, jak i dialogi są wykonane rewelacyjnie – bardzo dobrze dobrane dźwięki budują atmosferę, podczas gdy doborowa gra aktorska kreśli w myślach żywe wizerunki postaci. Ścieżka dźwiękowa jest uwieńczeniem każdej ze scen, co pod tym względem czyni Serce Zimy wzorem godnym naśladowania.

Jako że jestem perfekcjonistą i osobą z charakteru upierdliwą, ciężko byłoby nie wspomnieć o wadach. Tym bardziej, że „1812: Serce Zimy” z pewnością nie jest grą wolną od błędów. Odważę się nawet rzec, że nie wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, co wyraźnie rzuca się w oczy już po dłuższym obcowaniu. W trakcie lektury natknąłem się na wiele drobnych błędów, który pojedynczo być może umknęły by mojej uwadze. Niefortunnym zbiegiem okoliczności, niektóre z nich są o tyle poważne, że potrafią skutecznie odebrać radość płynącą z lektury. Od czasu do czasu dziwi również konstrukcja scenariusza; Miałem wrażenie, że twórcy nie wiedzą, czym są pola wyboru i jak należy ich używać. Nie widzę żadnego sensu w tworzeniu takiego pola, jeśli będziemy mieli do czynienia tylko z jedną opcją wyboru. Największą frustracją okazał się sam silnik. O ile u mnie na PC nie dostrzegłem żadnych problemów z funkcjonowaniem gry, dema nie udało się odpalić na moim smartfonie, choć spełniał wszystkie podstawowe wymogi, a do najstarszych wcale nie należy. Na nic zdały się porady, jakie można znaleźć na oficjalnej stronie gry. Jest to o tyle śmieszne, że sam miałem możliwość odpalać o wiele bardziej zaawansowane gry, choćby od strony wizualnej. Całkiem możliwe, że programiści z Orange Labs podnieśli wyświetlanie statycznej grafiki przy wtórze wielokanałowego dźwięku do rangi cudu. To dobitnie świadczy, że twórcom nie chciało się dopracować kodu, albo najzwyczajniej olali część potencjalnych użytkowników. Żywię jednak nadzieje, że te i wiele innych błędów zostaną poprawione w następnej części.

„1812: Serce Zimy” jest z całą pewnością grą wyjątkową, która zasługuje na uwagę. Na naszym rynku może stać się również tytułem pionierskim, wyznaczającym nowe trendy… jeśli tylko przyjmie się w wystarczającym stopniu. Czy warto w nią zagrać? Myślę, że tak – historia mimo swej prostoty serwuje rozrywkę na naprawdę przyzwoitym poziomie i nie pożałujemy czasu, który nad nią spędzimy. Tym bardziej, że znów mamy zimę – okres na lektury wręcz idealny, niezależnie od tego czy siedzimy przed ekranem monitora, jedziemy autobusem bądź oczekujemy na wizytę w lekarskiej poczekalni. Warto dać jej szansę, choćby ze względu na nietypową formę.
Po dogłębnym zapoznaniu się z tytułem moje uczucia pozostają mieszane. „1812: Serce Zimy” jest grą dobrą, ale nie na tyle, by mogła zyskać większy rozgłos. Jest pociągająca, ale nie potrafiła ostatecznie przykuć mnie do ekranu. Nie jest zła – bynajmniej, ale czegoś jej brakuje. Być może oczekiwania po demie przerosły to, co otrzymałem na sam koniec. Gra jest po prostu stanowczo zbyt krótka i pozostawia po sobie wyraźny niedosyt. Szkoda, bo w samym projekcie drzemie wielki potencjał – o wiele większy, niż historia, którą najwyraźniej zamierzają uraczyć nas Reputakowscy. Podejrzewam, że w tym stanie gra zyskałaby o wiele więcej, gdyby twórcy zdecydowali się przedstawić ją w formie visual novel – niczym klasyczne, japońskie ADV z tłami i wizerunkami postaci. Wtedy sam bez wahania chętnie wydałbym na nią więcej. Aktualna cena (około 40 zł) to lekkie nieporozumienie jak za aplikację na urządzenia przenośne i nie ratuje jej nawet doborowa obsada aktorów.

Cieszę się, że doszło do takiego przedsięwzięcia. Być może na visual novels w naszym kraju jest jeszcze zbyt wcześnie, ale jedno jest pewne – zmierzamy w dobrym kierunku.

GALERIA

PODSUMOWANIE

1812: Serce Zimy
Producent: Orange Labs & TP S.A.
Typ: przygoda, fantastyka
Platforma: PC, Android, iOS, Symbian
www: sercezimy.pl

Zalety:
* oryginalność, forma – pierwsza gra tego typu
* bogata oprawa dźwiękowa
* wciągająca fabularnie
* dostępna dla niewidomych
* wieloplatformowa

Wady:
* Stanowczo zbyt krótka, mało satysfakcjonująca
* problemy z działaniem na niektórych smartfonach
* Sporadyczne błędy i niedociągnięcia
* cena względem tego, co otrzymujemy

OCENA KOŃCOWA: 7/10

Tematyka, nieciekawa, wykonanie tez nie bardzo, ale trzeba obczaić, bo to choć wyglądem przypomina visual-novel. Cóż, w końcu to tylko 200 wypowiedzi, więc co mi szkodzi, nie? No to jedziemy. 

Grafika

Cóż, Wygląda na to, że wszystko zostało zapożyczone bóg wie skąd. Chociaż, dwie postacie wyglądają jakby były robione w paincie przez sześciolatkę albo z jakiegoś słabego generatora postaci… Tła ewidentnie pożyczane…

Muzyka

O, tu jest niebo lepiej niż w poprzednich amatorskich produkcjach. W ogóle nie ma muzyki, więc nie mam zastrzeżeń

Fabuła

Cóż, transgender i crossdresing. Trzeba więcej pisać? No ok, napiszę. Nasz bohater ma dziewczęcą urodę + zachowuje się jak baba a nie facet. Koledzy i koleżanki mu z tego powodu strasznie dokuczają. Któregoś dnia postanowili go przebrać za dziewczynę i zaciągnęli go siłą do klubu gdzie nasz bohater robił za gorący towar na parkiecie… Znaczy się, był na tyle atrakcyjny, że inni faceci chcieli go wyrwać…

Zakończenia są dwa, jedno dobre drugie złe… Jak kto chce wiedzieć jakie to niech sobie zagra, bo nie mam zamiaru opisywać wszystkiego.

Ogólnie

Co ja pacze, co ja czytam, co ja giercze

Przepraszam, obiecałem sobie, że więcej nie będę robił takich rzeczy we wpisach, ale nie potrafię tego inaczej podsumować…

• Więcej info: http://vndb.org/v9186
• Źródło: http://tgpl.deviantart.com/art/Placzliwa-Sprawa-TG-gra-275464634
• Info od: Lord Gold Crane (nie wnikam jak on na to trafił)

Po więcej informacji, jak również samą grę zachęcam do zajrzenia na oficjalny blog grupy Four Leaf Studios.

Od dziś każdy może uprawiać seks z niepełnosprawnymi dziewczętami

Gdyby miało się spełnić
jedno moje świąteczne życzenie…
Chciałbym tylko, aby
spotkały was same wspaniałe rzeczy.

W waszym życiu, które w brew pozorom
wile dla mnie znaczy,
niech kłopoty, zmartwienia i problemy
nigdy się nie ciągną w nieskończoność.
Niech tylko czynią was
silniejszymi, zdolniejszymi i mądrzejszymi.

Abyście każdego dnia pieli się w górę
z pogodą ducha w sercu, sukcesem na swej drodze,
odpowiedziami na wasze prośby, oraz…
Uśmiechem, który kocham widzieć
zawsze w waszych oczach…

Dla przyjaciół, współpracowników, znajomych,
innych znanych mi ludzi oraz dla tych,
których jeszcze przyjdzie mi poznać…
Dla was wszystkich, wesołych i pogodnych
Świąt Bożego narodzenia.
Adam

Yep, tak wygląda moja wersja życzeń świątecznych. Co ciekawe ja sam nie obchodzę świąt, no ale skoro wszyscy dookoła mnie świętują, to co mi szkodzi życzyć im szczęścia?

Życzenia jakie są takie są, bo przecież nie ma nic piękniejszego na tym świecie jak szczęśliwy człowiek z uśmiechem na twarzy i w oczach

Japończycy wciąż pozostają najbardziej oczytanym narodem świata.

Wszyscy dobrze wiemy, że sytuacja polskiej książki już od dłuższego czasu nie prezentuje się zbyt optymistycznie i będą to słowa mocno naciągane. W rzeczywistości sytuacja jest fatalna. Ostatnie badania wykazały, że ponad 56% polaków nie tknęło w ostatnim czasie ani jednej książki. Nie czytają zarówno zwykli ludzie, jak i „elity” polskiego społeczeństwa; nie czytają również studenci, sięgający co najwyżej po literaturę fachową i podręczniki. Nie możemy nawet liczyć na skuteczne propagowanie czytania poprzez edukację – jak bowiem można zachęcić młodych, kiedy jedyna rzecz, jaką wynoszą ze środowiska szkolnego to głęboka niechęć do książek? Jako czytelnicy jesteśmy nie tylko w ogonie Europy, ale i reszty świata (od europejczyków ponoć mniej czytają tylko amerykanie). Po części jest to nasza wina, ale w znacznej mierze winne temu są przemiany, jakie zachodzą zarówno na rynku europejskim, jak i polskim, wliczając w to pogłębiający się kryzys, oraz przemiany kulturowe i obyczajowe. Na te zmiany mamy bardzo niewielki wpływ… przynajmniej teoretycznie. Coraz szybszy tryb życia i coraz mniejsza ilość wolnego czasu skutecznie ograniczają naszą chęć sięgania po książki, przez co czytamy coraz rzadziej i coraz mniej. Czytanie książek nie jest już, tak jak przed laty, modne. Nie jest też tanie – wystarczy spojrzeć na absurdalne wręcz ceny niektórych tytułów; jest to zarazem główny powód, dla którego znaczna część skromnie zarabiających Polaków odwróciła się od książek i już na nie nie spogląda… przynajmniej nie z perspektywy czytelnika, a co najwyżej przechodnia oglądającego sklepową wystawę.

Nie oznacza to jednak, że ludzie całkowicie przestali czytać. Choć od przeciętnego Japończyka dzieli nas przysłowiowa przepaść, wciąż czytamy sporo i całkiem chętnie… jeśli nie jako naród, to przynajmniej jako pewna grupa społeczeństwa. Niestety, ten stan rzeczy ostatnio coraz mocniej zmienia się na naszą niekorzyść.

Wysokie ceny książek, nieetyczne praktyki monopolistyczne sieci dystrybucyjnych i coraz bardziej uboga oferta wśród wydawnictw prowadzą ostatecznie do ograniczenia ludziom dostępu do dóbr kultury. Te i wiele innych to tylko nieliczne z długiej listy aktualnych grzechów polskiego rynku wydawniczego. Tracą na tym wszyscy – przede wszystkim pisarze a po nich wydawcy, dystrybutorzy, sprzedawcy… oraz my, czytelnicy. Gdy całej sprawie przyjrzymy się z bliska, wyraźnie widać, że zapętlamy się. Staliśmy się ofiarami własnej „pułapki”, którą tak zręcznie utkaliśmy, wzajemnie mydląc sobie oczy przez te wszystkie lata. Jeśli nie uda się nam z tej pułapki szybko wydostać i jej rozbroić, konsekwencje mogą okazać się dla nas fatalne w skutkach. I pomyśleć, że jeszcze całkiem niedawno miałem ochotę dyskutować na temat wprowadzania light novels na nasz rynek…

Logo akcji "Nie karm książkowego potwora".

Od niedawna można usłyszeć o nowej akcji pt. „Nie karm książkowego Potwora”. Ostatnio wystosowano w tej sprawie także list otwarty. Oprócz tego na Facebooku powstała strona fanów akcji. Zwracam się z prośbą do wszystkich, którzy nas odwiedzają – jeśli zależy wam na niczym nieskrępowanej polskiej kulturze, wolności słowa i szerokiej gamie mediów do wyboru (bo rynek wydawniczy to nie tylko książki – to także prasa, komiks i nasza ukochana manga) – zapoznajcie się z aktualną sytuacją, podpiszcie się pod petycją i propagujcie ją wszędzie, gdzie się tylko da.

Szare życie bez jakichkolwiek pasji i ciężka, codzienna harówka, by wyżyć kolejny miesiąc z wypłaty na wypłatę to zatrważający wizerunek znacznej większości Polaków. Dzień w dzień jesteśmy nieustannie poddawani manipulacjom i bełkotowi mediów; tracimy własne „ja”. Niczym zębatki w doskonale naoliwionej maszynie, naszym celem życia staje się wyłącznie praca na korzyść innych… a gdy się ostatecznie zużyjemy, wyrzucą nas na śmietnik, beznamiętnie zastępując nowymi częściami. W takim świecie nie ma miejsca na wolność, swobodę… samodzielne myślenie. Na takim świecie zależy właśnie tym, którzy już w tej chwili znajdują się na jego szczycie i chcą utrzymać taki stan rzeczy. To dlatego wmawia się wszystkim, że książki nie są nikomu potrzebne. Literatura dzięki słowom uskrzydla ludzi i sprawia, że zaczynają myśleć. Nie zdominowani przez otoczenie i narzucane im poglądy, ale samodzielnie – w pełni swobodnie i niezależnie. Takich ludzi nie da się kontrolować i to właśnie oni będą decydować o lepszej przyszłości, bo tylko oni są w stanie tworzyć z wolnością i odmieniać otaczający ich świat – bez podziałów i jakichkolwiek barier. Stawianie sobie pytań i samodzielne myślenie to wolność. Jego brak to uwstecznianie się i narodowa głupota. Niestety, by myśleć – trzeba czytać, trzeba oglądać, trzeba słuchać, trzeba tworzyć. Musi istnieć kultura. Dlatego nie możemy dopuścić do tego, by upadła. Zarówno dla nas samych, jak i dla dobra przyszłych pokoleń.

Taką ukrytą perełką okazuje się być właśnie „1812: Serce Zimy”. Zaklinam się na gracza, że gdzieś, jakimś cudem umknęła mi jakakolwiek informacja na temat tego tytułu. Gdybym odwiedził tegoroczny lubelski Falkon, być może skrobnąłbym na jej temat coś wcześniej… a tak macie kolejnego odgrzanego newsa Wszyscy, którzy mieli okazję wybrać się na tegoroczny „największy po tej stronie Wisły konwent FESTIWAL poświęcony fantastyce” (przepszam – no patrzcie, rozwijają się), wpadli pewnie na tamtejszą prezentację 1812. Ponieważ mnie tam zabrakło, postaram się napisać to, czego dowiedziałem się na temat tej produkcji z innych źródeł.

Jak oficjalnie podają twórcy, „1812: Serce Zimy” to pierwszy „interaktywny audiobook”, choć jak na moje oko grze jest w rzeczywistości bliżej do fikcji interaktywnej i klasycznych visual novels – tzw. sound novels. Za jej powstanie odpowiada Orange Labs, zaś scenariusz wyszedł spod ręki Magdy i Macieja Reputakowskich. Historia opowiada o młodym litewskim oficerze, Korwinie Giedyminowiczu, który chcąc czy nie chcąc zostaje nieoczekiwanie rzucony w wir wydarzeń końcowej fazy wojen napoleońskich… i odkrywa, że świat zwykłych śmiertelników to nie jedyna płaszczyzna toczącego się konfliktu.

Po krótkim obcowaniu z demem mogę z ręką na sercu pochwalić je za dobry voice acting z doborową obsadą, naprawdę solidną ścieżkę dźwiękową i pełne wsparcie dla osób niewidomych (grę można obsługiwać całkowicie bez potrzeby zerkania w ekran). Nie zamierzam ukrywać, że gra ma ogromny potencjał stać się kołem zamachowym dla polskiej sceny komputerowych gier fabularnych… ale o tym więcej w następnym wpisie.

„1812: Serce Zimy” Jest grą wieloplatformową, dostępną zarówno na klasyczne komputery PC z systemem Windows, jak również telefony komórkowe i smartphony wyposażone w systemy operacyjne Symbian i Android oraz iOS: iPhone, iPod oraz iPad. Wczorajszy dzień był zarazem ostateczną premierą ukazania się pełnych wersji na wszystkie platformy.

Ogólnie zachęcam do pobierania wersji demo, które można znaleźć tutaj i podzieleniu się własną opinią na stronie twórców… Ci, którzy już planują kupno pełnej wersji mogą się załapać do końca roku na specjalną ofertę – 12,18zł w wypadku przelewu/płatności kartą, bądź 23,37zł w wypadku płatności SMS’em. Gorąco polecam, bo naprawdę warto.

W następnym wpisie postaram się podzielić osobistymi przemyśleniami na temat 1812, bowiem kto wie… Być może jesteśmy na dobrej ścieżce i szykuje się nam mała rewolucja? Ja tymczasem znikam trochę się przespać.

1. Reklamy play-asia.com

2. Awaria serwera

Reklamy play-asia.com

Jeśli wyłączycie na chwilę adblocka i inne wynalazki usuwające reklamy, to zobaczycie po prawo reklamę play-asia.com. W tej chwili są tam rzeczy związane z love plus. Tak, wybór taki a nie inny z powodu angielskiego patcha do wspomnianego tytułu.

Na reklamy z play-asia.com zdecydowałem się, bo robię u nich zakupy i teraz przymierzam się do większego zakupu gadżetów na nagrody dla czytelników/współpracowników visual-novels.pl, ale to już temat na osobny wpis. W każdym razie, mam ogromną prośbę, aby w miarę możliwości na visual-novels.pl wyłączyć blokowanie reklam play-asia.com. To tylko jeden banerek

Nie będę ukrywał, że za każdy zakup dokonany za pośrednictwem reklam czy szukajki na naszej stronie, otrzymujemy pewne korzyści. Ogólnie z tych korzyści planuję zakup gadżetów, które każdy będzie mógł w jakiś sposób zdobyć Osobny wpis na ten temat za jakiś czas

Awaria serwera

Jak widać, na stronie na chwilę obecną panuje jeden wielki bajzel. Blog powinien wrócić jeszcze dzisiaj do jako takiej normy. Niestety, forum już nie wróci. Szkoda tego wszystkiego co na nim było, ale trudno. Stało się. Jest nauczka na przyszłość, żeby backupy robić 3 razy dziennie. Podobnie jest z komentarzami do starszych newsów, zresztą, zobaczę co się uda wyłuskać z Google cache.

Poniżej „rekonstrukcja wydarzeń związanych z awarią”

Gdy nadeszła radosna nowina o tym, że padła macierz raid na serwerze i cały file system poleciał w kosmos…

Że co się stało z serwerem?!

Przyszedł czas na rozpacz, po tym jak się okazało, że nie ma żadnych backupów.

Czemu?! No czemu?!

Przez chwilę było ciężko…

To nie ma sensu, zamykamy ten biznes...

No, ale znalazł się backup treści bloga z 22 lipca, więc trzeba było tylko czekać aż serw się pozbiera do kupy i postawić wszystko od nowa. Teraz zostało już tylko kopiuj wklej nowszych wpisów i komentarzy z google i ustawienie im odpowiednich dat…

15 minut przerwy i wracam do kopiuj, wklej, zmiana daty, zapisz i tak w kółko...

Więc, po długiej przerwie wróciliśmy! Czas na party hard!

Dajcie więcej "Niebezpiecznej Coli"...

Drobna aktualizacja:

Niby party hard, no bo powrót z zaświatów, ale wypada też wspomnieć o tym co przepadło i już, niestety, nie wróci…

Dlaczego?! Dlaczego... Będę tęsknić...

W skutek tej awarii bezpowrotnie przepadło:

• Forum dyskusyjne wraz ze wszystkimi kontami użytkowników i ich wkładem. Największa strata. Niby nie wiele się tam działo, ale było sporo fajnych postów.
• Wpisy na blogu wykonane po 22 lipca, których nie ma w Google cache.
• Komentarze na blogu do wpisów, których Google nie zrobił kopii albo nie zaktualizował wcześniejszej przed pojawieniem się komentarzy.

Wnioski? Serwer ryzykowny. Trzeba robić pełne backupy trzy razy dziennie.

Aktualny patch w wersji 0.9 tłumaczy praktycznie 100% gry (wliczając w to cały skrypt i menusy). By zagrać w angielską wersję Love Plus potrzebna jest oryginalna, japońska kopia gry i modowana konsola Nintendo DS, ew. rom i emulator.

Wszelkie instrukcje związane z przygotowaniem patcha, jak i sam patch można znaleźć tutaj: http://bit.ly/uZVIZ1